‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ
‎เทอร์เรซ เฮาส์เป็นรายการที่ให้ ‎ชายหญิงแปลกหน้าหกคนมาอยู่ด้วยกัน
‎เราจะสังเกตและดูพฤติกรรมของพวกเขา
‎สิ่งที่เราเตรียมไว้ให้คือ ‎บ้านหลังงามกับยานพาหนะ
‎- ไม่มีบทพูดแต่อย่างใด ‎- ใช่ค่ะ
‎อาทิตย์นี้ฮายามะไม่อยู่อีกแล้วค่ะ ‎เนื่องจากติดถ่ายภาพยนตร์
‎(ฮาชิมูระ รุย 21 ปี ‎วอชิงตัน วิซาร์ดส์)
‎อาทิตย์ก่อนได้รู้ว่าฮาชิมูระ ‎เป็นแฟนเทอร์เรซ เฮาส์ตัวยง
‎ค่ะ จริงค่ะ
‎- คุณเห็นสิ่งที่มีแต่แฟนตัวจริงเห็น ‎- ใช่เลย
‎แล้วก็แสดงความคิดเห็น ‎แบบมีเหตุผลมากเลย
‎ผมชอบรายการนี้มากครับ
‎ส่วนรุกะนั้น จะเทียบสองคนนี้ ‎ก็โหดร้ายเกินไป
‎- ครับ ‎- ฉันยินดีที่เขามาร่วมรายการนะ
‎- เขา 21 ห่างกับรุกะแค่ปีเดียว ‎- รุกะยังมีเวลาอีกปีนะคะ
‎แค่ปีเดียวรุกะจะโตได้เท่านี้เลยเหรอ
‎เหมือนเข็นครกขึ้นภูเขาเลย
‎แต่รุกะต้องการแบบนั้นใช่ไหม ‎เขาอยากเป็นสไปเดอร์แมนนี่ครับ
‎เขาอยากเป็นสไปเดอร์แมน ‎ของค่ายมาร์เวล
‎อยากประสบความสำเร็จแบบรุย
‎เหมือนนักบาสบ้านๆ ‎ฝันอยากเป็นนักบาสเอ็นบีเอ
‎ถ้าเปรียบเปรยแบบนั้น ‎รุกะยังไม่ได้แตะลูกบาสเลยด้วยซ้ำ
‎- ใช่ ‎- คงแบบนั้นแหละ
‎เขาอยู่ในจุดที่เพิ่งตัดสินใจว่า ‎จะซื้อรองเท้าดีๆ
‎เพิ่งเห็นบาร์ที่มีป้ายบาสเกตบอล
‎แล้วก็เริ่มภารกิจโดยการไปร้านนั้น
‎เธอจะมาดูการแสดงเดี่ยวของวงฉันไหม
‎(ริซาโกะ 21 เคนจิ 32)
‎พี่จะออกจากบ้านวันที่ 3 เหรอ
‎ไม่ใช่วันนั้นหรอก ‎แต่คงหลังจากนั้นไม่นาน
‎แต่ถ้าต้องตัดสินใจตอนนี้เลย
‎ฉันว่าฉันยังไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้น
‎บางคนก็คบกับคนที่ชอบ ‎ได้เลยทันที ไม่ติดอะไร
‎แต่บางคนทำไม่ได้ ‎คนเราก็มีสองแบบล่ะนะ
‎ริซาโกะไม่อยากเร่งรีบใช่ไหมครับ
‎ผมว่าแบบนั้น
‎เธอชั่งใจก่อนจะทำอะไร
‎- เธอไม่เหมาะมารายการนี้เลย ‎- เคนนี่ก็เหมือนกัน
‎- ก็จริงนะ ‎- อือๆ
‎ต่อไป ฮารุกะ...
‎- ฮารุกะไปกินข้าวกับยูสุเกะ ‎- แล้วก็ปั่นหัวเขาเล่นชัดๆ
‎ดูแล้วปวดใจ
‎ฉันชอบบรรยากาศเวลาอยู่กับนาย
‎- บรรยากาศเหรอ ‎- คือหมายถึง
‎(ยูสุเกะ 20 ฮารุกะ 24)
‎ฉันชอบบรรยากาศรอบตัวนายน่ะ
‎ดึงดูดความสนใจฉันมากเลย
‎ขอบคุณนะ
‎ใช่ ฉันชอบที่นายดูเป็นแบบนั้น
‎ฉันคิดว่านายน่ารักมาตลอดเลย
‎ขอให้เธอชอบเขาจริงๆ เถอะ
‎แต่เธอขีดเส้นชัดนะครับ ‎ตอนบอกว่าเขาไม่ได้ทำให้ใจเต้น
‎เหมือนแบบ "ถ้าอีกสองสามปี ‎เขายังสนใจฉันอยู่
‎ฉันจะคบกับเขาดู ‎แต่ต้องดูนะว่าเขารวยแค่ไหน"
‎- เธอไม่ได้ไปไกลขนาดนั้น ‎- อือ
‎เธอไม่ได้พูดแบบนั้น
‎แต่เขาดูเหมาะจะเป็นคู่ชีวิตนะคะ
‎นี่จะเป็นอุปสรรคในชีวิตเขาต่อไป
‎ใช่
‎เขาต้องหาทางออกว่าจะก้าวผ่านการเป็น ‎"ผู้ชายที่ดีแต่น่าเบื่อ" ได้ยังไง
‎นี่คือตำนานของยูสุเกะเลย
‎ผมว่าตอนเขาชอบลอเรนก็น่าจะแบบนี้ล่ะ
‎(ลอเรน ไซ)
‎หวังว่าจะได้เห็นว่า ‎เขาเรียนรู้อะไรจากประสบการณ์นั้น
‎ครับ แล้วเราก็ได้เห็นคอนเสิร์ต ‎ที่มีผลต่อริซาโกะกับเคนนี่
‎- เคนนี่มีงานแสดงเดี่ยว ‎- แล้วก็มีน้ำตา
‎เขาเขียนเพลงให้ริซาโกะ
‎- แล้วก็พูดถึงเพลงนั้น ‎- เพลงนี้ให้ริซาโกะชัดๆ
‎เป็นฉันก็คงร้องไห้
‎แต่ฉันอยากให้เธอคิดอีกที
‎ก่อนฉันจะออกจากบ้าน
‎จะคิดให้ถี่ถ้วนเลยค่ะ
‎เจอกันนะ
‎ทำไมไม่จูบกันสักที
‎เวลาแบบนั้นต้องจูบแล้วนะ
‎- เดี๋ยว อะไรนะ ‎- เดี๋ยวนะ นาย...
‎หรือว่า...
‎- เคยจูบสาวมาก่อนเหรอ ‎- แน่สิ
‎- อะไรนะ ‎- ดูสิ คุณพ่อ
‎ถึงจะแต่งงานแล้ว ‎ฉันก็ไม่คิดว่านายจะจูบภรรยาได้
‎- ใช่ไหม เหมือนโดนทรยศเลย ‎- ใช่
‎รุยคิดยังไงกับฉากนั้นเหรอ
‎- เขาเมามากเหมือนกันนะครับ ‎- นั่นสิ
‎อยากรู้ว่าเขาจะกล้ารุกไหม ‎ถ้าไม่ได้ดื่ม
‎ก็มีเหตุผลนะ
‎- เขาต้องใช้เหล้าช่วย ‎- ครับ
‎ถ้าเขาเป็นแบบนั้นได้ ‎โดยไม่ต้องดื่มเหล้า
‎ผมว่าพวกเขาก็เหมาะกัน
‎ริซาโกะก็ดูจะชอบแบบนั้นด้วย
‎- ก็ว่างั้น ‎- เธออยากให้เขาเป็นคนรุก
‎พูดเหมือนเคยนอนกับ ‎ริซาโกะอย่างนั้นล่ะ
‎- รู้ดีจริงๆ ‎- เหมือนแฟนเก่าเลย
‎(สัปดาห์ที่ 14)
‎เขาสารภาพรักกับฉัน ‎แล้วฉันก็บอกเขาว่า...
‎(ขอเวลาเดี๋ยวนะ)
‎ฉันชอบเขามากแค่ไหน
‎- จากมุมของฉัน... ‎- คบกันหรือยัง
‎- ยัง ‎- ยังไม่ตัดสินใจเหรอ
‎โทษที ฉันยังคิดอยู่ค่ะ
‎แล้วดีไหมที่ได้เห็น ‎เขาแสดงเป็นครั้งแรก
‎- บนเวทีน่ะ ‎- เขาเท่มากเลย
‎- เท่สุดๆ ‎- ถ้ามีคนร้องเพลงให้
‎- ฉันคบด้วยแบบไม่ต้องคิดเลย ‎- ตกใจเหมือนกัน
‎บนเวทีเขาเท่มากเลย
‎พอได้เห็นแบบนั้นแล้ว ‎ความรู้สึกเปลี่ยนไปไหม
‎ก็แบบว่า...
‎ถึงฉันจะปฏิเสธเขาไปรอบหนึ่ง
‎ฉันก็หวั่นไหวที่เขา ‎แสดงออกว่าชอบฉันตรงๆ
‎ฉันชื่นชมที่เขายัง ‎บอกความรู้สึกให้ฉันรับรู้
‎ถึงจะไม่รู้ว่าฉันจะตัดสินใจยังไง
‎เธอยังไม่แน่ใจ ‎แต่อีกไม่นานคงได้คำตอบใช่ไหม
‎อือ คิดว่างั้นค่ะ
‎- ไปกินข้าวก่อนนะ ‎- อือ ไปกินเถอะ
‎ตอนฉันไปโอกินาวะมีอะไรไหมคะ
‎กับรุกะคืบหน้าไหม
‎- รุกะเหรอ ‎- ไม่รู้สิ
‎พักหลังมานี้ ‎รุกะแสดงออกชัดมากว่าสนใจพี่
‎กับรุกะ ไม่มีอะไร...
‎ไม่มีอะไรเลย
‎ฉันรู้สึกว่าเขาอยู่ในจุดที่ ‎ควรสนใจเรื่องตัวเองก่อน
‎ก็เลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎วันก่อนฉันนั่งคุยกับริซาโกะบนดาดฟ้า
‎ฉันบอกเธอว่าฉันกลัว ‎จะไม่มีอะไรคุยกันกับรุกะ
‎ระหว่างที่คุยกัน ‎ริซาโกะถามฉันว่าคิดยังไงกับโชเฮ
‎ถามขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวเลย
‎จริงๆ ฉันเคยชอบเขามากเลยนะ ‎ฉันเล่าเพราะอยากให้เธอรู้ไว้
‎- ได้ค่ะ ‎- ฉันเคยรู้สึกแบบนั้น
‎ฉันเคยชอบเขา แม้แต่ตอนฉันวาดรูป
‎ฉันก็พยายามวาดออกมาให้เขามองว่าเจ๋ง
‎และคิดว่าน่าสนใจ
‎ฉันพยายามทำให้เขาประทับใจ
‎- ฉันไม่รู้เลย ‎- อือๆ ฉันรู้สึกแบบนั้น
‎ฉันชอบเขามากขนาดนั้นเลย
‎จำได้ว่าเธอเคยเล่าเรื่องที่เขาพูด ‎ตอนเธอคุยกับเขาให้ฟัง
‎ตอนเธอถามเขาเรื่องฉัน
‎- แล้วเขาบอกว่ามองฉันแค่เพื่อน ‎- อือ ฉันจำได้
‎จริงๆ รู้ก็ดี เพราะฉันเองก็สงสัย
‎ในใจฉันก็แอบคิดว่า ‎เขาคงรู้สึกแบบนั้น
‎แต่พอได้ยินคำยืนยัน...
‎ฉันก็เลยพยายามไม่รู้สึกอะไรกับเขา
‎ทำไมต้องอยากลบความรู้สึกด้วยล่ะ
‎- เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไหมก็ไม่รู้ ‎- ก็...
‎ถ้าคิดว่าเขานิสัยดีแล้วพี่ก็ชอบเขา
‎ฉันเคยชอบน่ะ
‎- "เคยชอบ" เป็นอดีตเหรอ ‎- อือ...
‎อยากให้เป็นอดีตไปจัง
‎(วาตานาเบะ คาโอริ 29 ปี ‎นักวาดภาพประกอบ)
‎(มัตสึซากิ โชเฮ 25 ปี นักแสดง)
‎(โอคุยามะ ฮารุกะ 24 ปี นักแสดง)
‎(โยชิฮาระ เคนจิ 32 ปี นักดนตรี)
‎(ทานาเบะ ริซาโกะ 21 ปี เทรนเนอร์)
‎(นิชิโนอิริ รุกะ 20 ปี ‎พนักงานพาร์ตไทม์)
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)
‎(มิชชันปาร์กัวร์ปาร์กโตเกียว ‎มัตสึเอะ โตเกียว)
‎(มอนสเตอร์พีเค ปาร์กัวร์บูเลอวาร์ด ‎มิชชั่นสตรีท โตเกียวอเวนิว)
‎(สี่ทุ่ม)
‎(ไทชิ 26 ปี นักกีฬาปาร์กัวร์)
‎เอาล่ะ
‎ดีมากๆ
‎ดูดีนะ ยกเว้นที่ม้วนตอนท้าย
‎ดีเลย
‎เธอหายไปเดือนหนึ่งเพราะบาดเจ็บ
‎หวังว่าที่หยุดไป ‎จะทำให้เธอได้ข้อคิดดีๆ นะ
‎อือ ฉันสติหลุดไปพักหนึ่งเลย
‎โมโหมากที่ดันพลาดล้มเพราะสเกตบอร์ด
‎ฉันแบบ "นี่ทำอะไรไปเนี่ย"
‎- รู้สึกโง่มากเลย ‎- ฉันก็ยังคิดว่าตลกเลย
‎ฉันเลยมีแรงบันดาลใจ ‎จะฝึกเคลื่อนไหวร่างกายให้ดี
‎ชีวิตเป็นยังไงบ้าง
‎(โคได 24 ปี ผู้จัดการมอนสเตอร์พีเค)
‎คนที่ฉันชอบสารภาพรักกับฉันแล้ว
‎- จริงเหรอ แล้วไงต่อ ‎- พี่เคนนี่ชอบฉัน ฉันไม่รู้จะทำไง
‎ไม่รู้จะตอบยังไง
‎- พี่เคนนี่เหรอ ‎- อือ
‎เขาเกือบจูบฉันแล้ว
‎แต่ตอนนั้นฉันหลบ
‎- ทำไมทำแบบนั้นล่ะ ‎- ไม่รู้สิ
‎ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้นน่ะ
‎ก็เลยดันตัวเขาออก
‎ฉันว่าที่เธอแสดงออกแบบนั้น ‎คือความรู้สึกจริงๆ ของเธอล่ะ
‎- คิดงั้นเหรอ ‎- ก็คงงั้น
‎ชีวิตก็แค่การสอบ ‎แบบไม่ทันตั้งตัวไปเรื่อยๆ
‎และในการสอบนั้น
‎เธอตอบโต้ด้วยสัญชาตญาณ ‎และให้คำตอบตรงไปตรงมา
‎ฉันคิดแบบนั้นนะ
‎ถึงเธอจะมั่นใจ 99 เปอร์เซ็นต์
‎ว่ากระโดดผ่าน แต่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ‎ที่สงสัยตัวเองก็ทำให้ถึงตายได้นะ
‎เธอไปไม่รอดหรอก
‎ที่เธอตอบทันควันว่า "อือ ไม่รู้สิ"
‎เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอไม่เชื่อ ‎ว่าตัวเองกระโดดได้
‎ไม่ก็รู้ว่าตัวเองไม่อยากกระโดด
‎อือ ไม่รู้ว่าอันไหนแน่
‎(ไปนู่นไปนี่ เคนนี่ ‎ไปถ่ายหนัง โชเฮ)
‎ทำอะไรอยู่
‎(ไปชิซูโอกะ คาโอริ ไปทำงาน ริซาโกะ)
‎วันนี้ไปร้านขายรถฮาร์ลีย์ ‎มาสองสามที่
‎จริงเหรอ
‎- เขาให้ใบปลิวมา ‎- ร้านที่ชินจูกุเหรอ
‎ร้านนี้ที่เซตากายะ ผมไปเดินดูเฉยๆ
‎ผมไปตามหาร้านที่อยากทำงาน ‎หลังออกจากมุราซากิสปอร์ต
‎- อยากทำงานที่นี่เหรอ ‎- ก็เจ๋งดีนะครับ
‎- เหรอ ‎- อือ
‎ยังตามฝันมาร์เวลอยู่ไหม
‎- ได้ทำงานกับมาร์เวลก็คงเท่ดีครับ ‎- อือ
‎แต่ก่อนหน้านี้ นายบอกว่าอยากทำงาน
‎- ที่คาเฟ่ธีมมาร์เวล ‎- ร้านนั้น...
‎เขาแต่งร้านเท่มากเลย ‎แล้วก็เปิดหนังมาร์เวลทั้งวัน
‎ผมชอบมาก
‎วันก่อนผมแวะไปร้านนั้นหลังเลิกงาน
‎- แต่เขาไม่รับพนักงานครับ ‎- งั้นเหรอ
‎แต่ผมชอบเครื่องดื่มที่นั่นนะ
‎เบียร์ธีมไอรอนแมน
‎- ร้านนั้นดีนะ ‎- เหรอ
‎ที่ฉันพูดอาจจะฟังดูไม่ค่อยดี
‎แต่ฉันอยากเห็น ‎นายทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว
‎ในมุมไหนครับ
‎ฉันหมายถึง...
‎ตอนที่ฉันไปเที่ยวกับพวกผู้ชาย ‎จากร็อด มอเตอร์ส
‎มีเด็กประถมสามชื่อเรย์ ‎นายเจอเขาด้วยนะ จำได้ไหม
‎ได้ครับ
‎เขาก็อยากเป็นตัวละครมาร์เวล
‎- เขามีความฝันเดียวกับรุกะเลย ‎- อือ
‎ทำให้ฉันคิดว่าสิ่งที่นายอยากเป็น ‎มันเด็กมากเลย
‎ฉันรู้สึกว่านายต้องระวัง
‎- ว่าจะพูดอะไร... ‎- ผมเข้าใจนะ แต่ผมว่าผู้ชายทุกคน
‎ก็หวังว่าตัวเองจะเป็นตัวละครมาร์เวล
‎แต่การที่ผู้ชายอายุ 20 ปี ‎กับเด็กประถมสาม
‎พูดว่าตัวเองอยากเป็นตัวละครมาร์เวล
‎มันก็ต่างกันนะ
‎ต่างกันสุดๆ เลยล่ะ
‎แม้แต่ตอนฉันถามว่า ‎นายอยากจะทำอะไรในมาร์เวล
‎นายบอกว่าไม่อยากเป็นนักแสดง ‎แค่อยากเป็นสไปเดอร์แมน
‎ฉันรู้ว่านายเป็นแฟนตัวยง
‎แบบอยากพ่นใยแมงมุมจากมือได้
‎แต่ฉันไม่รู้ว่านายควรบอกคนอื่น ‎แบบนั้นหรือเปล่า
‎ชอบการ์ตูนน่ะไม่เป็นไรหรอก
‎- แต่หวังว่าจะมีพลังเหนือมนุษย์... ‎- ผมรู้ว่าพี่หมายถึงอะไร แต่...
‎ถ้าใช้ซีจี ก็เหมือนผมปล่อย ‎ใยแมงมุมได้เหมือนสไปเดอร์แมนเลย
‎- คนดูจะรู้สึกว่าจริงเหรอ ‎- อือ
‎- เหมือนสไปเดอร์แมนมาจริงๆ ‎- อือ
‎- นั่นแหละหนัง... ‎- ผมอยากสัมผัสอะไรแบบนั้น
‎- นึกออกไหม ‎- สัมผัสอะไรแบบนั้นเหรอ
‎- ผมคงพูดแปลกไป... ‎- เอ๊ะ
‎ผมอยากเป็นสไปเดอร์แมน ‎ต่อหน้าทุกคนที่เห็นผม
‎ก็ยังเป็นไปได้นะ ‎เพราะนายเพิ่งอายุ 20 เอง
‎แต่ฉันอยากให้นายมีเป้าหมาย ‎ที่จับต้องได้กว่านี้
‎ฉันรู้ว่านายหาคนที่ให้กำลังใจนาย
‎เรื่องการเป็นสไปเดอร์แมนนี่ได้แน่
‎แต่ฉันไม่คิดว่า ‎คนเหล่านั้นจะหวังดีกับนายจริงๆ
‎อย่างเช่น ถ้านายอยากทำงานต่างประเทศ
‎- ก็ต้องไปเรียนภาษาที่สอง ‎- ครับ
‎ได้ไปเรียนภาษาอังกฤษหรือยัง
‎- ยังครับ ‎- ยังเหรอ
‎ก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะ
‎ผมรู้สึกว่า ‎เรียนรู้ผ่านบทสนทนาง่ายกว่า
‎รู้สึกว่าเรียนรู้ผ่านการพูด ‎ง่ายกว่าเยอะ
‎อย่างเวลาคุยกับ ‎นักท่องเที่ยวที่มาที่ร้าน
‎- คุยกับนักท่องเที่ยวต่างชาติเหรอ ‎- อือ พวกออกเสียง
‎- พี่รู้จักคำว่า "อิตส์" ใช่ไหม ‎- อือ
‎ผมไม่รู้ว่า "อิตส์" แปลว่าอะไร
‎- แต่ผมจะลองใช้พูดดู ‎- ใช้คำว่า "อิตส์" เหรอ
‎แล้วก็ "ดิส" ‎คำว่า "ดิส" แปลว่าอะไรนะครับ
‎- ผมก็ไม่รู้ "ดิส" แปลว่าอะไร ‎- ใช้เวลาชี้ของ
‎อือ เวลาอยู่ร้าน ‎ผมจะถามว่า "อันนี้ใช่ไหม"
‎ผมอยากเรียนรู้ผ่านบทสนทนาแบบนั้น
‎แบบ "จัสต์อะโมเมนต์พลีส"
‎ผมไม่รู้ว่า "จัสต์" กับ "โมเมนต์" ‎แปลว่าอะไร แต่ "พลีส" คือรอ
‎- "พลีส" คือ... ‎- ให้รอหรืออย่าเพิ่งไปไหน ใช่ไหม
‎ผมเข้าใจแบบนั้น
‎เราใช้คำว่า "พลีส" เวลาขออะไร ‎เช่น ขอรองเท้า
‎ความคิดที่จะเรียนภาษาอังกฤษ ‎เพื่อให้นายไปถึงเป้าหมาย
‎คิดไว้เมื่อเดือนที่แล้วใช่ไหม
‎ฉันว่ามันง่ายนะที่จะพูดว่า ‎จะทำอะไร หรืออยากเป็นอะไร
‎แต่ที่สำคัญคือ ‎ต้องแน่วแน่ในสิ่งที่ตัวเองพูด
‎และทำให้ได้อย่างที่พูดว่าจะทำ
‎แบบนั้นถึงจะประสบความสำเร็จ
‎ถ้าไม่ลงมือทำอะไร ก็จะดูเหมือนว่า
‎- นายล่องลอยไปวันๆ ‎- ผมดูเป็นแบบนั้นเหรอ
‎นายดูเหมือนคนไร้จุดหมาย
‎ผมไม่ชอบเลย
‎นายจะลงเอยด้วยการ ‎เป็นคนที่ตัวเองไม่ชอบที่สุด
‎เป็นคนไม่เอาไหน
‎ผมไม่อยากกลายเป็นคนไม่เอาไหน
‎(ชิบุยะ โตเกียว)
‎(บาร์และขนมหวาน เมแกน)
‎(บ่ายสามโมง)
‎เป็นไงบ้าง
‎- สบายดีสินะ ‎- พี่ด้วย
‎ใกล้ถึงวันงานแล้วนี่
‎ค่ะ พี่ก็กำลัง ‎จัดแสดงงานตัวเองใช่ไหม
‎(ซึโนโอะ ไม 31 ปี นักเขียน)
‎- "นิทรรศการแมลง" ของพี่ ‎- เริ่มอาทิตย์หน้า วันนี้ต้องไปจัด
‎- จัดที่มิดทาวน์ ในรปปงหงิใช่ไหม ‎- ใช่
‎ขอบคุณที่มาหาค่ะ ‎ฉันรู้ว่าพี่ยุ่งมาก
‎- เมื่อวานนี้... ‎- อือ
‎ฉันไปหาอาจารน์ยามานากะ ‎ที่โตเกียวเทคมา
‎ไม่สิ มหาวิทยาลัยโตเกียว ‎สับสนระหว่างสองที่นี้ตลอดเลย
‎ฉันไปหาอาจารย์ยามานากะที่นั่นค่ะ
‎ฉันทำงานเป็นนักวาดภาพประกอบมาสามปี
‎ตอนนี้ก็หาเลี้ยงตัวเองได้ ‎จากงานนี้งานเดียว
‎มีคนบอกว่าตอนนี้ฉันไม่ควร ‎มุ่งเป้าไปที่การหาเงิน
‎แต่ควรจะพัฒนาผลงานไปอีกขั้น
‎ถ้าไปพัฒนาในอนาคต ‎ตอนที่ไม่ดังมันก็สายไปแล้ว
‎- โหดมาก ‎- ฉันช็อกเลย
‎ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะดวงกุด ‎แล้วก็จะถูกลืม
‎- ไม่จริงน่าๆ ทำไมล่ะ ‎- เขาอาจจะไม่ได้มองแบบนั้น
‎แต่ฉันรู้สึกกดดันค่ะ พูดตามตรง
‎ตอนนี้คนรู้จักฉัน ‎และฉันก็รู้สึกว่าตัวเองขาขึ้นสุดๆ
‎ถ้าไม่รีบลับฝีมือ ฉันคงจะตกงานค่ะ
‎ทำไมถึงรู้สึกว่ามันแย่ขนาดนั้นล่ะ
‎เวลาดูงานตัวเอง ฉันก็คิดอยู่ตลอดเลย
‎งานใหม่ๆ ที่วาดขึ้นมา ‎ดูเหมือนกับที่เคยทำไปแล้ว
‎ฉันรู้ว่ามีแฟนคลับที่ชอบงานแบบเดิม
‎แต่ก็รู้สึกเหมือนว่า ‎จะโดนขยำแล้วโยนทิ้งข้างทาง
‎ฉันว่าการบรรลุสองเป้าหมายพร้อมกัน ‎เป็นเรื่องยากนะ
‎เธอมีงานที่ต้องทำ
‎แล้วก็อยากคิดแผนอนาคต ‎ในอีกสามหรือห้าปีข้างหน้า
‎ฉันกังวลว่างานที่ทำอยู่ไม่ตื่นเต้น ‎ฉันไม่ค่อยมีแรงบันดาลใจ
‎- ไม่ค่อยมีเวลาไปเสพงานศิลปะเลย ‎- เหมือนกัน
‎ฉันก็กังวล
‎ก่อนหน้านี้ ฉันกับผู้ชายที่ชื่อโชเฮ ‎ที่อยู่เทอร์เรซ เฮาส์
‎ไปเที่ยวชิบามาตะด้วยกัน ‎ฉันรู้สึกเหมือนได้ไปเติมพลัง
‎ไม่งั้นเธอก็จะเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยว ‎ในอาหารจีนที่ถูกสับทิ้ง
‎เธอถูกสับออกเหมือนเตาเซียวเหมี่ยน
‎- ฉันจะตัวเล็กลงเรื่อยๆ และหายไป ‎- อือ ฉันเข้าใจ
‎ฉันก็อยากจัดการทุกอุปสรรค ‎ที่รั้งตัวฉันไว้อยู่นะ
‎เป็นความย้อนแย้งของฉันเองค่ะ ‎ที่ฉันวาดรูปไม่เก่ง
‎เลยไปเรียนศิลปะ
‎โอ้โฮ ยอดเลย
‎รู้สึกอะไรไหม ‎ที่ตัวเองไม่ได้จบศิลปะมา
‎- มากเลยล่ะ ‎- จริงเหรอ
‎ผู้ชายที่ชื่อโชเฮ จบจากคณะศิลปะนะคะ
‎ฉันสนใจเขาตั้งแต่วันแรก
‎แต่ยังไม่ได้ชอบเขา ‎แบบอยากเดินจับมือกัน
‎- ไม่เหรอ อือ ‎- แต่ฉันอยากสร้างสรรค์งานศิลปะ
‎ที่เขาจะมองว่าเจ๋งมาก
‎บางทีฉันรู้สึกด้อยกว่า ‎เพราะเขาจบด้านศิลปะมา
‎ทุกอย่างที่เขาทำออกมาน่าสนใจหมดเลย
‎ฉันว่าเขาสร้างผลงานออกมาได้ดีนะคะ
‎แล้วก็สื่อถึงกลุ่มเป้าหมายของเขา
‎ทำให้ฉันรู้สึกว่า ‎ตัวเองแค่สร้างผลงานธรรมดาๆ
‎ที่คนทั่วๆ ไปชอบ
‎เราไม่ค่อยเจอคนแบบนั้นหรอก
‎หายากมากค่ะ แต่ฉันบอกเขาไม่ได้หรอก
‎- น่าอายจะตาย ‎- จริงเหรอ
‎(สองทุ่มครึ่ง)
‎- กลับมาแล้ว ‎- โอ้ ยินดีต้อนรับกลับ
‎- ว่าไง ‎- ความลับถูกเปิดเผยแล้ว
‎หอมจังเลย
‎- ปาร์ตี้ทาโก้ค่ะ ‎- จริงเหรอ
‎- หรือ "ทาโก้ปา" ‎- ทาโก้ปา...
‎"ทาโก้ปา" ที่ไม่ใช่ทาโกยากิสินะ
‎จริงเหรอ น่ากินมากเลย
‎เรารู้ว่าพี่ชอบทาโก้ ‎ตอนที่ไปโอกินาวะมา
‎ขอบคุณมาก ขอบคุณนะ
‎- พี่คาโอริใจดีเนอะ ‎- ขอบคุณสำหรับรูปวาดนะ
‎- ริซาโกะวาดเหรอ ‎- "เคนนี่ ขอบคุณนะ"
‎- มื้อสุดท้ายแบบพร้อมหน้า ‎- ครั้งสุดท้าย
‎- ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ‎- ขอบคุณ
‎อย่าพูดแบบนั้นสิ เศร้าจัง
‎- ทานแล้วนะครับ ‎- ทานแล้วนะคะ
‎- น่ากินจัง
‎อร่อยจัง
‎- อร่อย ‎- อร่อยมากเลยเนอะ
‎อยู่บ้านนี้เป็นยังไงบ้าง
‎มีช่วงเวลาดีๆ เยอะเลย
‎ได้รู้จักคนดีๆ หลายคน
‎แถมเราได้ต้อนรับยุคเรวะด้วย
‎- จริงด้วย ‎- นั่นน่ะสิเนอะ
‎- เรวะ... ‎- ได้ฉลองวันเธอด้วย
‎ฉันได้ประสบการณ์ดีๆ ‎จากบ้านนี้เยอะเลย
‎พรุ่งนี้พี่ไปกี่โมง
‎- กะว่าสักแปดโมงเช้า ‎- อือ
‎- เช้าจัง ‎- เช้าเนอะ
‎ฉันน่าจะตื่นแล้ว
‎ไปห้องน้ำก่อนนะ
‎มีเรื่องอยากบอกเขาเยอะเลย ‎แต่เขินจัง ไม่กล้าพูด
‎- บอกเขาเถอะ ‎- ฉันไม่รู้จะพูดอะไร
‎ก็จริง ไม่ต้องเสียดายหรอก
‎เอ๊ะ
‎- เขาไปเปลี่ยนชุดมา ‎- เปลี่ยนชุดเหรอ
‎เสื้อตัวนั้นแน่นมากเลย
‎- กินอิ่มไหม ‎- อิ่มแล้ว
‎คุยกันหน่อยได้ไหม
‎- ขอให้สนุกนะ ‎- อยากคุยบนดาดฟ้าหรือห้องพักผ่อน
‎ดาดฟ้าเถอะ
‎อยากรู้จังว่าจะพูดอะไร
‎- สองคนนั้นยังไงกันนะ ‎- ไม่รู้เลย
‎ช่วยอย่าจากกันแบบน่าเบื่อๆ ‎แบบ "ยินดีที่ได้รู้จัก" เลยนะ
‎ช่างมันเถอะ เขาก็จะออกจากบ้านแล้ว ‎จบแบบนั้นแล้วไม่ดีตรงไหน
‎คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมานั่งคิดว่า ‎"ฉันชอบหรือไม่ชอบเขา"
‎ยืดเยื้อจริงๆ
‎ปากร้ายจัง
‎คาโอริสารภาพว่าเธอเคยชอบโชเฮจริงๆ
‎เธอน่าจะชอบเขามากเลย
‎ถึงกับใส่ใจว่า ‎เขาคิดยังไงกับงานของตัวเอง
‎โชเฮเป็นคนใกล้ตัวเธอที่สุดพอดี
‎ที่ดันจบจากคณะศิลปะ ‎อย่างที่เธออยากเรียน
‎ตอนนี้เธอเลยรู้สึกกดดัน ‎แบบไม่มีเหตุผล
‎เพื่อสร้างผลงานให้เขาชม
‎ไม่เหมือนความรักเลยนะครับ
‎น่าสนใจ ตอนนี้เรามาถึง ‎ประเด็นที่เลวร้ายสุดๆ
‎- ท้าทายมาก ‎- เอาล่ะ
‎รุกะไม่ยอมแพ้ด้านความฉลาด ‎ที่ไม่มีสิ้นสุดเลยนะครับ
‎เนอะ
‎สิ่งที่ฉันงงที่สุดคือ...
‎เขาไม่ได้อยากเป็นนักแสดง
‎- สไปเดอร์... ‎- เขาอยากพ่นใยแมงมุมจากมือได้
‎อยากให้มีคนมาช่วยให้เขาดูเหมือน
‎ทำอะไรแบบนั้นได้
‎เขาก็เข้าใจนะคะว่า ‎คนเราพ่นใยแมงมุมออกจากมือไม่ได้
‎- แต่... ‎- อย่างน้อยเขาก็รู้ว่า
‎ต้องใช้ซีจีช่วยทำให้ ‎ดูเหมือนพ่นใยแมงมุมได้
‎โทริจังยิ่งทำให้เขาดูไม่เต็มเต็งนะ
‎- หรือ... ‎- เราน่าจะ...
‎เดี๋ยวก่อนนะ...
‎เราน่าจะคิดอีกทีนะว่า ‎เราพ่นใยแมงมุมจากมือได้หรือเปล่า
‎- อาจจะทำได้ก็ได้ ‎- โทษนะครับ
‎- เราไม่ควรจำกัดตัวเอง ‎- ก็แมงมุมทำได้นี่
‎- แมงมุมทำได้เหรอ ‎- ใช่
‎- เอ๊ะ อ๋อค่ะ แมงมุมทำได้ ‎- แมงมุมจริงๆ
‎แมงมุมทำได้ ธรรมชาติสร้างมาแบบนั้น
‎เดี๋ยวนะครับ เราพยายามปรับตัว ‎เข้าหารุกะจนโง่กันหมดแล้ว
‎- เราถล่มลงมากันหมด ‎- น่ากลัวมาก
‎เขาบอกว่าอยากให้มีคนมาใส่ซีจีให้เขา
‎จะได้เหมือนพ่นใยแมงมุมออกจากมือ
‎- เขาขอแค่นั้น ‎- คร่าวๆ ก็นั่นแหละ
‎เขาไปยูนิเวอร์แซลสตูดิโอก็ได้นะครับ
‎แล้วก็ไปเล่นเครื่องเล่น ‎ที่ทำแบบนั้นให้ได้
‎- แค่นั้นก็พอแล้วเนอะ ‎- เขาแค่อยากลองสักครั้งเหรอครับ
‎คงงั้น
‎ฉันว่ารุกะอยากเป็นสไปเดอร์แมนจริงๆ
‎"อยากเป็นจริงๆ " ยังไงล่ะ
‎- หมายความว่ายังไง ‎- ต้องเหมือนจริง
‎โอ้โฮ ทนายของรุกะ ‎ไม่ยอมง่ายๆ เลยครับ
‎- ทนายเก่งจริง ‎- โอ้โฮ
‎- เขาหาทนายมือทองมาจากไหน ‎- ไม่ยอมเลย
‎แข็งแกร่ง
‎ถ้าเป็นเมื่อก่อน พูดเล่นๆ แบบนี้ ‎คงทำให้มีคนชอบเขาเยอะ
‎ตอนยังเป็นเด็กน้อยน่ารัก ‎ก็คงทำให้คนชอบได้จริงๆ
‎จริงๆ ที่ผ่านมาก็ไม่เป็นไรหรอก
‎รุกะนี่แก้ยากนะครับ ‎แม้แต่เรื่องบาร์ธีมมาร์เวล
‎ผมนึกว่าเขาหาข้อมูล ‎ก่อนจะอยากไปทำงานที่นั่น
‎แต่เขากลับไม่รู้ด้วยซ้ำ ‎ว่าร้านหาพนักงานอยู่ไหม
‎- ใช่ ‎- แล้วพอถามว่าเขาไปทำอะไร
‎เขาก็ตอบว่าชอบเบียร์ไอรอนแมน
‎เหมือนดูรายการน้องหนูลองซื้อของ
‎- จริง ‎- เขาพูดหน้าตาเฉยเลย
‎เขาเถียงกลับอีกต่างหากตอนฮารุกะ ‎ถามว่าเรียนภาษาอังกฤษอยู่ไหม
‎เขาก็ "ไม่ใช่แนว
‎- ผมสื่อสารด้วยใจ" ‎- อะไรแบบนั้น
‎"ผมไม่รู้ว่า 'อิตส์' แปลว่าอะไร"
‎ไม่รู้ได้ไงว่าแปลว่าอะไร
‎"อิตส์" ไม่ใช่คำเต็มๆ ด้วยซ้ำ
‎- แต่การเรียนภาษา... ‎- คุณทนายขอค้านแล้ว
‎จะให้ดีต้องเรียนในที่ที่ ‎เขาใช้ภาษานั้น ได้ผลเร็วกว่าค่ะ
‎- เด็กน้อยเรียนแบบนั้นล่ะ ‎- ใช่
‎- ถ้าเขาเป็นเด็กน้อยน่ะนะ ‎- เขาก็เป็นเด็กน้อยนี่คะ
‎จากนี้ไปเราควรมองเขาเป็นเด็กน้อย
‎ตอนนี้เขาไม่ได้ภาษาอังกฤษเลย
‎เขาอาจจะเรียนรู้เร็วก็ได้ ‎รุยคิดว่ายังไง
‎ผมเรียนตอนอายุ 18 ‎ตอนที่ย้ายไปอยู่อเมริกา
‎ก่อนหน้านี้พูดไม่ได้เลยครับ
‎แต่ตอนนี้พูดได้ ‎งั้นรุกะก็ยังมีหวังนะคะ
‎ผมว่าสองตัวอย่างนี้ ‎เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้นะครับ
‎ขนาดภาษาญี่ปุ่นเขายังอ่อนเลย
‎- เนอะ ‎- ก็จริง
‎แปลว่าสมองเขามีพื้นที่ ‎รับภาษาอังกฤษเยอะมาก
‎- แบบนั้นนี่เอง ‎- มีที่ว่างเป็นเทราไบต์เลย
‎- มีศักยภาพมากเลย ‎- มีพื้นที่ว่างเยอะ
‎อยากได้ยินภาษาอังกฤษคำอื่น ‎ที่เขาคิดว่าเขารู้อีกจัง
‎"กระทะ" คงเป็นหนึ่งในนั้น
‎- น่าจะใช่ ‎- ไม่ใช่ภาษาอังกฤษนะ รุกะ
‎พูดอีกก็ถูกอีก
‎ผมอยากบอกเขาว่า ‎มันไม่ใช่ภาษาอังกฤษนะ
‎- บ๊องนิดๆ ก็ดีออกนะคะ ‎- มากกว่านิดไปเยอะแล้วเนี่ย
‎(สามทุ่มครึ่ง)
‎ขอโทษนะที่พาออกมาตอนอยู่กันครบ
‎ไม่เป็นไร
‎หนาวจัง เอาแจ็กเก็ตไหม
‎- ไม่เป็นไร ‎- ไม่เป็นไรเหรอ
‎พี่ให้เวลาฉัน
‎ไปทบทวนความรู้สึกจนถึงวันนี้
‎- อือ ‎- คือ...
‎ฉันรู้ว่าพี่อยากได้ ‎คำตอบที่ชัดเจนตอนนี้
‎แต่ฉันยังไม่มีคำตอบเลย
‎ฉันไม่รู้ว่าใจฉันต้องการอะไร ‎ถึงพี่จะให้เวลาแล้วก็เถอะ
‎แต่ฉันไม่อยากทิ้งทุกอย่างไป
‎ฉันแคร์ความรู้สึกพี่มาก ‎เกินกว่าจะทำแบบนั้นได้
‎เพราะงั้น...
‎ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร
‎ฉันอยากขอเวลามากกว่านี้
‎- ฉันอยากขอเวลา... ‎- อือ
‎ทำความรู้จักกับพี่จริงๆ
‎อาจจะฟังดูลอยๆ
‎แต่ฉันอยากให้พี่รู้ว่า ‎ฉันคิดจริงจังกับเรื่องนี้
‎อือ
‎- ฉันเลยจะออกจากบ้านพร้อมพี่ ‎- เอ๊ะ
‎ฉันจะออกจากบ้านเหมือนกัน
‎- ถ้าฉันอยู่นี่... ‎- เอ๊ะ
‎ว่าไงนะ
‎ฉันคงได้เรียนรู้อะไรอีกเยอะ ‎จากการอยู่ร่วมกับคนหลายแบบที่นี่
‎แต่สิ่งที่สำคัญกับฉันมากกว่าคือ ‎การโฟกัสเรื่องงาน
‎และใช้เวลาทำความรู้จักพี่
‎สิ่งสำคัญของฉันคือการได้รู้จักพี่
‎- พรุ่งนี้ฉันจะออกจากบ้านด้วย ‎- จริงเหรอ
‎- ฉันคิดไว้แบบนั้น ‎- จริงเหรอ
‎อือ
‎- พี่งงไหม ‎- ไม่ ฉันเข้าใจ
‎- เข้าใจเหรอ ‎- อือ
‎ฉันดีใจนะ จริงๆ ฉันดีใจมากเลย
‎เข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ
‎ฉันจะนั่งนี่นะ
‎หวังว่าจะได้รู้จักเธอมากขึ้นนะ
‎เช่นกันค่ะ
‎ลงไปข้างล่างกันไหม
‎ขนมหวานน่ากินมากเลย
‎อันที่มีมะม่วงเหรอ
‎- อันที่มีมะม่วงเหรอ ‎- ไม่ใช่อันนั้นเหรอ
‎- สบายกันจัง ‎- ว่าไง
‎- ขอโทษที่ใช้เวลานานค่ะ
‎- อยากอ่านไหม ‎- ฉันอยากอ่านวันพีซ
‎คุยอะไรกันเหรอ
‎ก็...
‎เราคุยกันเรื่องที่ว่า ‎ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะออกจากบ้าน
‎พรุ่งนี้ฉันจะออกจากบ้าน ‎พร้อมพี่เคนนี่ค่ะ
‎- เดี๋ยว จริงเหรอ ‎- จริงเหรอ
‎พูดจริงเหรอ
‎อือ
‎- เดี๋ยว ฉันถามได้ไหม ‎- อือ
‎นี่คบกันแล้วเหรอ
‎- ยัง ‎- เดี๋ยว ยังเหรอ
‎- ขอโทษนะ ‎- จะไม่คบกันเหรอ
‎- ไม่ได้เป็นแฟนกันเหรอ ‎- อะไร ทำไมล่ะ
‎ฉันขอเวลาพี่เคนนี่ ‎เพื่อทำความรู้จักเขาอีกหน่อย
‎ก็เลย...
‎เธอคิดมาเยอะแล้วล่ะ
‎ฉันรู้ว่าเธอหนักใจ
‎ก็ดีนะที่เธอได้ใช้เวลาคิดหาคำตอบ
‎ไม่ต้องรีบหรอก
‎เศร้าจัง
‎เศร้ามากเลย
‎เราทะเลาะกันเยอะเลย
‎ฉันหวังว่าเราจะอยู่ในจุดที่
‎เราเข้าใจกันมากขึ้น ‎และสนุกกับการอยู่ด้วยกัน
‎ฉันตกใจนะที่ได้ยินว่า ‎เธอจะออกจากบ้านพรุ่งนี้
‎ฉันรู้ว่าฉันทำตัวเด็ก
‎แต่พี่ก็พูดกับฉันตรงๆ
‎อาจจะฟังดูประหลาด ‎แต่ฉันว่าที่เราทะเลาะกันก็ดี
‎ฉันขอบคุณพี่มาก
‎ฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย ‎จากประสบการณ์นี้
‎- ถึงเราจะคิดไม่เหมือนกันก็ตาม ‎- เป็นบทเรียนที่ดี
‎พี่คาโอริก็ช่วยฉันเยอะมาตลอดเลย
‎ขอบคุณที่เล่า ‎เรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง
‎พี่โชเฮ ทุกครั้งที่พี่อยู่บ้าน ‎ฉันสนุกมากเลย
‎ใช่ไหมล่ะ
‎- หน้าไม่อาย ‎- อยู่กับพี่แล้วสนุกมาก
‎พี่เป็นคนตลก แต่บางครั้ง ‎ก็แนะแนวแบบแรงๆ ด้วย
‎ทุกครั้งที่ฉันไม่สบายใจ ‎รุกะจะอยู่กับฉันเสมอ
‎ฉันรักนายมากนะ
‎แล้วก็รักทุกคนเลย
‎แต่สิ่งที่ฉันอยากทำมากกว่านั้น ‎คือการตามพี่เคนนี่ไป ไม่ว่าจะที่ไหน
‎ฉันอยากรู้จักเขามากกว่านี้ ‎เลยตัดสินใจออกจากบ้านค่ะ
‎- ฉันจะได้ไม่เหงา ‎- เป็นการจากลาที่ดี
‎ใช่ค่ะ
‎ใช่ๆ นั่นล่ะๆ
‎- มาดื่มกันเถอะ ‎- ดื่มกัน
‎- มาดื่มกัน ‎- ดื่มกัน
‎ริซาโกะ...
‎ขอบคุณที่เป็นเพื่อนฉันนะ
‎- คุยกันหน่อยไหม ‎- หือ
‎- มาคุยกันหน่อยสิ ‎- อือ
‎- ปวดใจชะมัด ‎- ไม่มีเธอคงเหงาเลย
‎เพราะเราอายุใกล้กันที่สุด
‎- นั่งเล่นด้วยกันดึกดื่นหลายคืน ‎- อือ
‎- สนุกมากเลย ‎- อือ
‎ถึงฉันจะออกจากบ้านไปแล้ว
‎- ก็หวังว่าจะยังเป็นเพื่อนกัน ‎- เป็นอยู่แล้ว
‎- เราสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ‎- ฉันจำได้
‎- เหมือนนานแล้วเลยเนอะ ‎- นานแล้วนะ
‎กับพี่คาโอริเป็นไงบ้าง
‎เธอก็รู้ใช่ไหม ‎ที่เรานัดไปกินข้าวเย็นด้วยกัน
‎- ใช่ ตอนคุยกันฉันก็อยู่ ‎- อือ จำได้ไหม
‎แล้วนายคิดว่าไง
‎ถ้าไปเดตแล้วจะเงียบกันบ้าง ‎ก็ปกติไม่ใช่เหรอ
‎อือๆ
‎ถ้าจะให้คุยกันตลอดโดยไม่พักเลย ‎ฉันว่าก็แปลกนะ
‎ดูเหมือน...
‎เราคิดต่างกันมากเลย
‎- เหรอ ‎- อือ ฉันก็ไม่รู้
‎ฉันว่าพี่เขาคิดมากไป
‎เรื่องความเงียบที่เกิดขึ้น ‎ในบทสนทนา
‎เธอว่าไง
‎พี่คาโอริใส่ใจ ‎ความต้องการของคนอื่นน่ะ
‎พี่เขาใจดีมากเลยนะ
‎พี่คาโอริคงแค่อยากให้นายสนุก
‎ฉันว่าดีนะถ้านายเอง ‎ก็ใส่ใจเรื่องนี้เหมือนพี่เขา
‎นายอาจจะ
‎ไม่ได้รู้สึกอะไรถ้าจะเงียบไปบ้าง
‎แต่มันอาจจะทำให้เธอไม่สบายใจ
‎นายคงมีเสน่ห์มากขึ้น ‎ถ้าทำอะไรสักอย่าง
‎และแสดงออกว่านายก็ใส่ใจ ‎ความรู้สึกเธอเหมือนกัน
‎ก็จริง
‎- นายทำได้ เต็มที่นะ ‎- อือ
‎- เราลงเรือลำเดียวกัน ‎- ฉันก็ขอให้เธอโชคดีนะ
‎อือ ฉันเอาอยู่
‎ไปกันเถอะ
‎ไปกัน
‎(แปดโมงเช้า)
‎กระเป๋าพี่เล็กมากเลย
‎เดี๋ยวฉันค่อยส่งที่เหลือไป
‎มีกระเป๋าแค่นี้เหรอ
‎มีอีกเยอะเลย
‎- ขอโทษที ได้ไหม ‎- กุญแจโผล่ออกมา
‎- ขอบคุณค่ะ ดีจัง
‎ขอบคุณค่ะ
‎(ริซาโกะ เคนนี่ ขอบคุณ)
‎ขอบคุณนะ
‎- ไม่รู้สึกเหมือนจะออกจากบ้านเลย ‎- เนอะ
‎อย่างกับไม่ใช่เรื่องจริง
‎ฉันควรจะเศร้าสักนิด ‎แต่ยังไงก็เจอพี่ได้
‎- ทุกเมื่อ ‎- ฉันก็คิดแบบนั้น
‎เหมือนเช้าวันธรรมดาทั่วไปเลย
‎ตอนเห็นริซาโกะเก็บของ ‎ฉันถึงรู้สึกว่ามันเป็นความจริง
‎- ตอนกลับบ้านน่าจะรู้สึกกว่านี้ ‎- เนอะ
‎- ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ‎- ใช่ไหม
‎- เสียดายไหม ‎- ไม่เลยค่ะ
‎- ตอบเร็วจัง ‎- เร็วมาก
‎- ตอบก่อนพี่จะพูดจบอีก ‎- ไม่เสียใจเลยค่ะ
‎- ไปเลยไหม ‎- ไปกัน
‎ตอนนี้แหละยากสุดแล้ว
‎- กอดหน่อย ‎- เกินไปแล้ว
‎อือ เศร้าจัง
‎- รักษาสุขภาพนะ ‎- ขอกอดด้วย
‎- ขอบคุณนะ ‎- ขอบคุณ
‎เขาไม่ปล่อยพี่เคนนี่เลย
‎อ้าว ทางนี้เหรอ
‎เหมือนเด็กน้อยเลย
‎- ขอบคุณนะ นายด้วย ‎- ขอบคุณครับ โทษที
‎- ขอบคุณ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- ไว้เจอกันที่งานครั้งหน้านะคะ ‎- เอาใจช่วยนะ
‎ขอบคุณนะ
‎โชคดีนะ
‎งั้นก็ ไปแล้วนะ
‎- ขอบคุณนะ ‎- ขอบคุณมาก
‎- บ๊ายบาย ‎- สู้ๆ นะ
‎- พวกเขาเหมาะกันดีนะ ‎- อือ
‎ไปก่อนนะคะ
‎- บ๊ายบาย ‎- แล้วเจอกัน
‎เจอกันนะ
‎ไปกันแล้ว
‎ไปแล้วเนอะ
‎(ซึเอฮิโรโจ โตเกียว)
‎(บ่ายสองครึ่ง)
‎อรุณสวัสดิ์
‎(ไอซาวะ ยูสุเกะ 20 ปี ‎นักเล่นอูคูเลเล่ อีเด็น ไค)
‎- กระเป๋าล่ะ ‎- ไม่เจอนานเลย ไม่มีครับ
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ ‎- เหมือนกัน
‎- ไม่ได้เจอกันนานเลย ‎- ใช่
‎สักพักแล้วนะ
‎แค่สองอาทิตย์เอง
‎- สองอาทิตย์แล้วเหรอ ‎- เอ๊ะ ไม่รู้สิ หรืออาทิตย์เดียว
‎จำได้ว่าคุณบอกอยากเรียนอูคูเลเล่
‎ผมเลยจะพาไปร้านสำหรับ ‎เล่นดนตรีที่ผมชอบไป
‎- จริงเหรอ ‎- ร้านนั้นให้เราเล่นดนตรีได้
‎- ยอดเลย ‎- ตรงนั้นล่ะ
‎- ชั้นสอง ‎- บนร้านชาไข่มุกเหรอ
‎ใช่ๆ
‎ร้านชื่อโตเกียวอิเตะ
‎(โตเกียวอิเตะ ห้องดนตรี)
‎(ชาไทม์ อากิฮาบาระ)
‎- น่ารักจัง ‎- อือ
‎ผมเอาชานมธรรมดา
‎- เอาชานมเหรอ ‎- อือ
‎ได้ยินว่าเขากำลังสร้าง ‎สวนสนุกชานมไข่มุกในฮาราจูกุ
‎- ออกข่าวอยู่ ‎- สวนสนุกเหรอ
‎เราชิม...
‎- อ๊ะ ขอบคุณค่ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎- เก็บค่าเข้าไหม ‎- ไม่รู้สิ แต่กินไข่มุกได้ไม่อั้น
‎- มีให้ลองหลายรสชาติ ‎- จริงเหรอ
‎(โตเกียวอิเตะ ห้องดนตรี)
‎อันนั้นคอร์ดซี
‎ตรงนี้เหรอ
‎- อือ นิ้วนาง... ‎- อันนี้ซีเหรอ
‎ใส่ เฟรตที่สาม ได้แล้ว
‎- เล่นเก่งนะเนี่ย ‎- จริงเหรอ
‎ตอนจบ เล่นจีเซเว่น
‎- ตรงไหนนะ ตรงนี้เหรอ ‎- ใช่ แบบนั้นล่ะ
‎ถ้าอันนั้นเป็นเสียงเบส
‎คุณก็เล่นคอร์ด เดี๋ยวผมจะเล่น...
‎ยอดเลย
‎- เพิ่งแต่งสดๆ เลยเหรอ ‎- อือ
‎- ดีจัง ‎- โอ้โฮ เท่จัง
‎- แต่งเมื่อกี้เลยเหรอ ‎- อือ ไปตามจังหวะน่ะ
‎เท่จังเลย
‎- ไว้มาอีกสิ ‎- ไปบ้านน่ะเหรอ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎- เดือนสิงหา... ‎- กลับวันไหนนะ
‎ผมกลับวันที่ 5 สิงหาคม ‎แต่ไปคาโกชิมะวันที่ 3
‎หลังแสดงจบ คงกลับมา ‎ญี่ปุ่นอีกทีหน้าหนาวเลย
‎- จริงเหรอ ‎- น่าจะอย่างนั้น
‎มีอะไรที่อยากทำตอนอยู่ที่นี่ไหม
‎ผมแทบไม่ได้กลับมาญี่ปุ่น
‎ช่วงหน้าร้อนเลย ก็...
‎- ถ้าได้ไปเทศกาลดอกไม้ไฟก็คงดี ‎- ก็ดีนะ
‎- ขอให้ได้ไปดูนะ ‎- อือ
‎ถ้าจะพูดกันตามตรงนะครับ
‎- ตอนนี้ผมชอบคุณแบบคนรัก ‎- อือ
‎ถ้าคุณอยากเจอกันเป็นครั้งที่สาม
‎เราไปเดตกันด้วยความรู้สึกนั้นได้ไหม
‎หรือว่าไปเทศกาลดอกไม้ไฟกัน
‎- คิดว่าไงครับ ‎- แบบนั้นเหรอ
‎- ความรู้สึกนั้นเหรอ ‎- อือ ที่ผมหมายถึงคือ...
‎ถ้าฉันไม่ได้ชอบนายแบบคนรัก ‎เราก็ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ
‎จะพูดยังไงดี
‎ฉันก็ชอบนายอยู่นะ
‎แต่ตอนนี้ ฉันชอบนายในฐานะคนคนหนึ่ง
‎มากกว่าในฐานะแฟน
‎อือ
‎ฉันอยาก...
‎รู้จักนายมากขึ้นในฐานะเพื่อน
‎ฉันยังไม่รู้ว่า ‎หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นไหม
‎แต่เราน่าจะไปเทศกาลดอกไม้ไฟกันนะ
‎ยังอยากไปไหม
‎คุณอยากไปเหรอ
‎- ลองคิดดูก่อนก็ได้ ‎- ครับ อือ
‎- ต้องไปแล้วใช่ไหมครับ ‎- อือ ต้องไปแล้ว
‎เดี๋ยวผมเดินไปส่ง
‎- สนุกดี ขอบคุณนะ ‎- ขอบคุณค่ะ โทรมานะ
‎- ยูสุเกะ ‎- โธ่เอ๊ย
‎เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยนะ แต่...
‎พอเขาเจอใครก็อกหักทุกที
‎โหดร้าย...
‎- ใช่ไหมครับ ‎- โหดร้ายมาก
‎เธอบอกเขาว่า เขาคือสเปกของเธอ
‎แต่ปกติผู้หญิงก็พูดแบบนั้นได้นะ
‎แต่เธอก็น่าจะรู้นะว่า ‎กำลังให้ความหวังเขา
‎เธอคือฆาตกรชัดๆ ที่พูดแบบนั้น ‎ทั้งที่รู้ว่าเขาชอบเธอ
‎แต่เดี๋ยวก่อน
‎เขาเรียนรู้อะไรเยอะเลย ‎จากการเจอประสบการณ์แบบนี้อีกรอบ
‎เขาก็ผิดเหมือนกันนะ ‎ที่ชอบคนที่หน้าตาอย่างเดียว
‎- จริง ‎- ชอบง่ายๆ เลย ใช่ไหม
‎- เขาชอบคนสวย ‎- นี่ก็เป็นอีกเรื่อง
‎ที่เขาได้เรียนรู้ตัวเอง ‎ยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ
‎ไม่เป็นไร ไม่ต้องเสียใจนะคะ
‎หวังว่าเขาจะหาวิธีให้ผู้หญิง ‎มองเขาเป็นแฟนได้มากกว่านี้
‎จากการแต่งตัว การวางตัว
‎- หวังว่าเขาจะหาทางได้ ‎- ใช่เลย
‎เรางงกันไปเลยที่ริซาโกะ ‎ก็ออกจากบ้านเหมือนกัน
‎- ตกใจเลย ไม่คิดเลยค่ะ ‎- แปลกใจมาก
‎เราเห็นพ้องต้องกันว่า ‎เคนนี่หาจังหวะเหมาะๆ จูบสาวไม่ได้
‎- มาผิดคิวตลอด ‎- คุณพ่อ ว่ายังไงคะ
‎- จังหวะ... ‎- ฉันตกใจเลย
‎จังหวะนรกครับ
‎คนอื่นเขาจะเตรียมตัวได้ยังไง ‎กับการจูบกะทันหันแบบนั้น
‎จากมุมคนที่โตแล้ว ‎นี่เหมือนจูบเขาอยู่ฝ่ายเดียว
‎- ซึ่งดูเด็กมากเลย ‎- อือ
‎รุยจังหวะดีกว่านี้ใช่ไหม
‎- จังหวะ ‎- เวลาจะจูบใครน่ะเหรอครับ
‎คุณสแลมดังก์ตลอดเลย น่าจะรู้...
‎เกี่ยวกันตรงไหนครับเนี่ย
‎"คุณสแลมดังก์ ใช่ไหม"
‎คุณพูดกับนักบาสเกตบอล ‎ที่น่าจับตาที่สุดในโลกนะครับ
‎เราต้องเว้นระยะห่าง ‎กับผู้หญิงให้พอดี
‎- ระวังไว้ก็ดีครับ ‎- ใช่
‎จะเข้าไปใกล้ทันทีเลยไม่ได้ ‎แต่ก็ต้องรู้ว่าแบบไหนคือไกลเกินไป
‎แบบนั้นเลยค่ะ ‎อยากให้เคนนี่เรียนรู้จัง
‎- เขาจู่โจมเร็วไป ‎- เขาแบบ "ดีใจจัง จูบฉันสิ"
‎เขาคงคิดว่าผู้หญิงจะพร้อมรับ ‎ในสถานการณ์แบบนั้น
‎เขาเอาหน้าไปชนหน้าเธอ ‎แถมยังขยี้หัวเธอ...
‎- ตอนขยี้หัวก็ไม่ไหวเหมือนกัน ‎- ประหลาดมาก
‎จากจูบนั้น เขาเด็กพอๆ กับรุกะเลย
‎พอๆ กับรุกะ...
‎อย่าใช้รุกะเป็นหน่วยวัด ‎ความไม่เอาไหนเลย
‎"พอๆ กับรุกะ"
‎คำใหม่ของการพูดถึงเด็กน้อย ‎คือ "รุกะ"
‎แต่ฉันว่ารุกะน่าจะเข้าใจ ‎เรื่องระยะห่างนะคะ
‎ผมว่ารุกะรู้ว่าต้องจูบผู้หญิงตอนไหน
‎- เคนนี่คิดถึงแต่ตัวเอง ‎- ใช่
‎รุกะน่าจะเข้าอกเข้าใจคนอื่นมากกว่า
‎- เขาอ่อนไหวและร้องไห้บ่อย ‎- ใช่
‎ฉากต่อไปน่าจะเป็นฉากสุดท้าย ‎ของอาทิตย์นี้ใช่ไหมครับ
‎เราน่าจะได้มีความสุขกับสมาชิกใหม่
‎- ได้เห็นแน่นอน ‎- แพนกล้องตั้งแต่เท้าจนถึงแผ่นหลัง
‎- ไปดูกัน ‎- ฮาชิมูระคงทรมานน่าดู
‎อีกนานกว่าจะได้เห็นสมาชิกใหม่
‎- ก็จริง ‎- ใจร้าย
‎เป็นการทรมานระยะยาว
‎(ฮงอัตซึกิ คานางาวะ)
‎(ปิ้งย่างเตาถ่าน นามิ)
‎(ทุ่มครึ่ง)
‎ฉันตามไม่ทันแล้ว เล่าหน่อย
‎รู้จักรายการเทอร์เรซ เฮาส์ไหม
‎- ดูด้วยเหรอ ‎- อือ
‎- ฉันว่าจะย้ายเข้าบ้านล่ะ ‎- อีกทีซิ
‎- ฉันว่าจะย้ายเข้าบ้าน ‎- อ๋อ จะย้ายเข้าบ้านเหรอ
‎- ฉันจะไปอยู่ที่นั่น ‎- อือ งั้นเหรอ
‎- อือ ‎- คุณพ่อคุณแม่จะเหงาไหมครับ
‎คุณพ่อรับได้ไหม ต้องเหงาแน่ๆ
‎- อือ ‎- ก็...
‎ต้องเหงาแน่เลย
‎พ่อร้องไห้อีกแน่
‎- อย่าพูดแบบนั้นสิ ‎- พ่อร้องไห้อีกแน่เลย
‎- แล้วบอกหนูว่าอย่าไป ‎- อือ...
‎ยังไงลูกก็จะย้ายไป ‎เรียนมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว
‎แล้วเธอคิดว่า ‎จะได้อะไรจากบ้านนั้น เอมิ
‎- ฉันอยากมีความรัก ‎- ตอนนี้อยากมีเหรอ
‎(ชิโมะคิตาซาวะ โตเกียว)
‎(ซันนี่ ซีโร่ ปิงปอง)
‎(ซีโร่คัลคาเร่)
‎(เวิลด์ออฟเฟิร์สต์เลิฟ สนีซ)
‎สวัสดีครับ
‎เป็นไงบ้างครับ แม่
‎สะดวกคุยไหม
‎งั้นก็สั้นๆ เลยนะครับ
‎ผมได้ไปออกรายการทีวี ‎ชื่อเทอร์เรซ เฮาส์
‎ผมจะไปอยู่ในบ้านกับ ‎เพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆ
‎ทั้งหมดหกคน ‎ผู้ชายสามคน ผู้หญิงสามคน
‎ผมมีงานเขียนประจำ ‎ที่จะเริ่มสิ้นเดือนตุลาคม
‎ไปอยู่บ้านนั้นน่าจะช่วยให้ ‎ผมเข้าใกล้เป้าหมายได้มากขึ้น
‎และทำให้ภาพที่คิดไว้เป็นจริงขึ้นมา
‎ขอบคุณครับ แม่
‎รักแม่เหมือนกัน จุ๊บๆ
‎บายครับ ไว้คุยกัน
‎(เทอร์เรซ เฮาส์: โตเกียว 2019-2020)